top of page
Zoeken
  • Foto van schrijverKhanh

Eighteen Inches

Bijgewerkt op: 21 nov. 2023


Waarom heb ik mijn missie Eighteen Inches genoemd? Dat is een vraag die ik geregeld krijg en dat snap ik heel goed! Ik ga je dat vandaag vertellen.



Ik ben eigenlijk altijd al zó erg verwijderd van mijn gevoel. Al sinds kleins af aan wist ik eigenlijk nooit echt wat ik voelde, daarom raakte ik ook zo verwijderd van iedereen, maar het allermeest van mezelf.


Ik voelde me echt vreemd hier in dit leven. Ik kon niet echt connecten, omdat ik dat ook niet echt had meegekregen. Ik mistte thuis, een warm gevoel, geliefd zijn. Al wist ik niet dat 'thuis' bestond, ik verlangde er zo erg naar. Het enige wat me blij deed voelen, was als mijn ouders trots waren en dat was niet vaak, of dat waren ze wel maar zeiden dat nooit. Dus ik begon 'de perfecte dochter' te worden. Ze kregen complimentjes van iedereen, hoe welopgevoed ik ben, hoe beleefd ik ben, hoe lief ik ben, maar het voelde nooit genoeg.


Ik was op zoek naar van alles in mijn buitenwereld. Goedkeuring, waardering, erkenning. Ik probeerde alles te zijn wat er van me werd verwacht, maar kreeg nooit wat ik het liefst wilde. Ik bleef elke keer maar leeg en teleurgesteld achter, omdat je nooit iedereen tevreden kan stellen.


Na een BDE ben ik heel veel gaan nadenken over het leven. Ik vroeg me af waarom ik er nog was, waarom ik nog een kans had gekregen, wat ik hier dan hoor te doen en ik kwam tot de conclusie dat ik hiervoor eigenlijk ook niet aan het leven was..


Toen ging de switch om.


 

Ik wist dat ik met heel veel blokkades, overtuigingen en trauma's zat en ik wist ook dat ik daar wat mee moest doen maar ik was niet echt thuis in het spirituele wereldje. Waar moest ik dan beginnen? Ik stond wel voor alles open, want ik wilde er alles aan doen om mij niet meer zo te hoeven voelen.


Een lieve vriendin vertelde mij toen over kundalini en ze had wat filmpjes laten zien. Ik vond het maar vreemd maar ergens trok het me wel genoeg om het uit te proberen. Ik ging zelf eerst een jaartje naar sessies en precies een jaar later ben ik zelf ook aan de opleiding begonnen. Dit bleek één van de mooiste ervaringen tot nu toe! Hoe die opleiding was, de mensen die ik heb ontmoet, maar ook het eindelijk kiezen voor mezelf vooral.


We kregen de optie om een plantenmedicijn reis te maken. Ik had er eigenlijk niet zo heel veel van verwacht (vraag me niet waarom haha) en misschien was dat ook de beste manier om er zo in te gaan om geen verwachtingen te hebben.


Het liet me zo diep gaan, ik was zo ver weg en was niet meer mijn lichaam. Ik was veel meer dan dat! Ik voelde me een deel van het groter geheel, waardoor ik zo veel rust ervaarde en zweef daar een hele tijd rond.


Opeens hoor ik een nummer en ik denk bij mezelf: huh, hoor ik nou Vietnamees?? Nee dat kan niet, ik zal het me wel ingebeeld hebben. Maar even later hoor ik het weer!


In een fractie van een seconde voelde ik mijn hart openbreken en ik zag mezelf staan. Ik reikte een hand uit naar mezelf en zei: Hè hè, eindelijk heb je je weg terug naar huis gevonden!


En wauw, het besef dat ik naar alle goede dingen zocht maar op hele verkeerde plekken. Ik moest die plek in mijzelf creëren en mijzelf alle waardering, goedkeuring, erkenning moest geven, want mijn mening is de mening die ertoe doet. Ik heb ook helemaal niks buiten mezelf nodig.


Dit zorgde ervoor dat ik enorm dankbaar de reis uitkwam en de blokkades die er normaal zitten echt compleet waren verdwenen. Ik bleef maar huilen, van blijdschap, dankbaarheid, connectie en alle liefde die ik heb gevoeld.


Eenmaal thuis bleef ik met de reis naar huis in mijn hoofd zitten. Ik liep naar mijn boekenkast en trok een boek eruit. Eighteen Inches The distance between your head and your heart. Ik wist het meteen, zo ga ik mijn missie noemen. Om jou te helpen uit je hoofd te komen en in je hart te zakken.


The end of suffering - Thich Nhat Hanh

Comments


bottom of page